ถิ่น – หลอน

ถิ่น – หลอน

โดย ณภัค เสรีรักษ์           ในเรื่อง “ถิ่น-หลอน” ผู้เขียน ณภัค คล้ายจะประกาศตัวเป็นเนื่อง ๆ ว่าเขาไม่เพียงแต่จะนิยมชมชอบนวนิยาย “หนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว” ทว่าเขายังหลงใหล “ความโดดเดี่ยว” อีกด้วย ตัวละครในเรื่องย้ำเน้นอยู่หลายหนว่าชอบที่จะกันตัวเองออกมาจากฝูงชน หรือหากต้องเดินปะปนไปกลับกลุ่มคนแล้ว ความโดดเดี่ยวก็จะเป็นเสมือนดาวนำทาง หรือระบบจีพีเอสที่ทำให้เขาไม่หลงหายไปในหมู่มนุษย์ไร้ใบหน้า

หากคำถามสำคัญที่ติดตามมาโดยปริยายก็คือ ความโดเดี่ยวใน “ถิ่น- หลอน” เป็นอย่างไร สำหรับผู้เขียนได้คำตอบแล้ว ส่วนท่านผู้อ่านที่ต้องการทราบคำตอบก็มีเพียงหนทางเดียวคืออ่านพิสูจน์ดู

นวนิยายแนวใหม่ ว่าด้วยความคิดคำนึงถึงหมู่บ้านในจินตนาการ ผสานเข้ากับความเรียงและข้อคิดเห็นในเชิงมานุษยวิทยา ในฐานะนักวิจัย ความท้าทายต่อผู้อ่านก็คือว่า หมู่บ้านนี้มีอยู่จริงหรือเป็นแค่เรื่องที่ชายหนุ่มในเรื่องจินตนาการขึ้นผสานเข้ากับข้อคิดเห็นในเชิงมานุษยวิทยา และการทบทวนแนวคิด เหมาะสำหรับผู้อ่านที่ต้องการรสชาติแปลกใหม่ในการเสพวรรณกรรม

Related Post

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.